Gdy oddałam swoje życie Bogu, On prowadził mnie za rączkę
poprzez naukę wiary, tradycji, religii katolickiej, wiedzy, czucia i
pojmowania. Stawiał na mojej drodze konkretne osoby, wydarzenia, wskazówki,
abym mogła Go poznać, poznać siebie i zacząć nad sobą intensywnie pracować. Bo
tego wymaga pójście za Nim.
Bóg chce byśmy byli szczęśliwi! Ale czasami
jesteśmy tak poplątani, przysypani kurzem i nieprzygotowani do przyjęcia Jego
daru, że musi upłynąć pewien intensywny i ciężki czas formowania naszego ducha,
serca, psychiki, byśmy mogli żyć pełnią. Uwielbiam to sformułowanie „żyć
pełnią”, „mieć życie w obfitości”. Tak, tego chce dla nas Bóg! On napełni nas
Swoją radością i miłością, które przewyższają i zagłuszają wszelkie trudności i
cierpienia. Jeszcze mi do tego daleko, jeszcze długa droga i walka, z upadkami,
z moją własną słabością i grzesznością, które odbierają łaskę, odbierają radość
i ten taki cudowny pęd życia. Pęd życia, najpiękniejszy okres w dziejach duszy.
Uzyskujesz go, gdy słuchasz Boga, wytrwale się modlisz, często przyjmujesz
Najświętszy Sakrament i powierzasz swoje życie i wszystkie sprawy w Jego ręce.
Bóg posyła Cię, wtedy tam, gdzie czerpiesz ogromną radość z pracy, nauki i
wszelkich podejmowanych inicjatyw. Czasami przychodzą ciemniejsze chwile, ale
rozpromienia je ufność i zawierzenie Bogu. Rozwijasz swoje pasje, odkrywasz
talenty, wykorzystujesz ich coraz więcej i więcej. Poznajesz swoje powołanie.
Umiesz kochać ludzi, wszystkich! Być dla nich życzliwa i służysz im pomocą, gdy
tylko jej potrzebują. Nie oceniasz ludzi, nie zazdrościsz. Jesteś tak
szczęśliwa obecnością Boga w Twoim życiu i tym wszystkim, co dzieje się,
dookoła, że emanujesz tym na innych. Czujesz się jak w niebie. Tak, to zapewne
jest to uczucie, które choć odrobinkę przypomina stan duszy, gdy znajduje się ona
w Niebie. Ale zdarzają się upadki, okresy ciemności, kiedy nie widzi się
obecności Boga w swoim życiu, kiedy szuka się Go, a On nie daje się znaleźć.
I wtedy trzeba ufać. Zacisnąć zęby, złapać się Pisma Świętego, modlitwy,
adoracji, Mszy i wręcz zmuszania do modlitwy, byle by wytrwać. No, bo skoro
wierzę, że Bóg jest, to On jest przy mnie zawsze, nawet wtedy, kiedy mi się
wydaje, że Go nie ma.
Zawierzenie życia Bogu, nie, to nie jest łatwe. Jeśli masz w
swoim życiu coś, co Cię jakoś związuje, nie możesz oddać Mu swojego życia. Bóg
musi Cię najpierw od tego uwolnić, uzdrowić, zasklepić rany, jeśli ktoś Cię
kiedyś skrzywdził. Musi uzdrowić Cię z egoizmu i pychy, z robienia z siebie
boga i pana swojego życia, z wszystkich grzechów, jakie na Tobie ciążą, z
nałogów, przywiązać, chorych relacji. Z
wszystkiego, co do tej pory w Twoim życiu nie pochodziło od Niego, a źle na
Ciebie wpływało. Żeby oddać swoje życie w ręce Boga, trzeba czuć się wolnym,
być wolnym. Bo tylko aktem własnej nieprzymuszonej woli człowiek może zawierzyć
się Jezusowi i prosić o Jego Ducha. W naszym sercu musimy zrobić dla Niego
miejsce. Wyrzucić wszystkie śmiecie, rozstać się z tym, do czego jesteśmy
przyzwyczajeni, a co nie jest dla nas dobre. Bóg, gdy się oddaje Mu stery życia
może je poprzewracać do góry nogami. Czasami może się wydawać, że przecież
wszystko jest nie tak, często można nie rozumieć, o co w ogóle w tym wszystkim
chodzi. I wtedy znów trzeba zaufać. Nikt nie kocha nas tak jak On, nawet nasi
rodzice, rodzeństwo, przyjaciele, nikt. On kocha nas bezgranicznie. I zależy Mu
tylko na tym byśmy byli szczęśliwi, byśmy nie marnowali życia, czasu, jaki mamy
na ziemi, na rzeczy błahe, na życie marnym życiem. Ale byśmy się nieustannie
rozwijali, doskonalili, cieszyli się darem życia i pędzili by trafić kiedyś do
Nieba, a nie na wieczne potępienie. On chce byśmy kiedyś zaznali tej takiej
nieogarniętej, wiecznej radości i szczęśliwości, braku cierpienia, problemów i
walki, ciągłego przebywania z Nim twarzą w twarz.
Właśnie, śmierć! Steve Jobs powiedział, że świadomość, że
umrze pomogła mu podjąć najważniejsze decyzje w życiu. Do mnie też to w końcu
dotarło, choć jeszcze niedostatecznie, choć jeszcze często o tym zapominam. Przecież każdy mój dzień może być tym ostatnim, więc co mnie obchodzą
opinie innych, to, że ktoś mówi, że nie dam rady, albo wszystko świadczy o tym,
że jestem skazana na porażkę. Skoro jutro mogę umrzeć, to chcę umrzeć walcząc o
marzenia i spełnianie swojego powołania życiowego. Skoro tym, któremu
zawierzyłam swoje życia i który obdarza mnie swoimi darami jest Bóg, to jak
mogę o Nim nie mówić innym. Mówi się, że życie poświęcone innym warte jest
przeżycia. Myślę, że to prawda. Tylko wtedy, gdy, przestawałam koncentrować się
na sobie, mogłam poczuć się naprawdę wolna i szczęśliwa. I dopiero, gdy moje
cele zawodowe skierowałam ku innym, ku jakiemuś głębszemu sensowi dopiero
nabrały one dla mnie znaczenia i teraz jestem w stanie walczyć o nie do
upadłego i w dodatku wierzę, że Bóg walczy razem ze mną, a często za mnie.
Przed maturą i po byłam na pielgrzymce pieszej na Jasną Górę.
Tak, byłam buntowniczką i jak dzisiaj patrzę na to wszystko to widzę, że moja
wiara była znikoma, a Boga w ogóle nie znałam. Ale jakimś cudem umiałam mimo
wszystko zawierzyć Mu mój ostatni rok w liceum, maturę i studia.
Niestety na studiach moja wiara utonęła. Jedyne, co mnie
trzymało przy Bogu, to nie coniedzielna Msza Święta. W pewnym momencie doszłam
do wniosku, że nie tyle wierzę, co wiem, że Bóg jest, ale dla mnie jakoś nic z
tego nie wynikało, to nic nie znaczyło. Żyłam według własnego widzimisię aż do
rekolekcji wielkopostnych 2 lata temu. Cudem na nich byłam, cudem
wysiedziałam w kościele pierwszego dnia i podczas kolejnych trzech. Były to
rekolekcje z panem Leszkiem Dokowiczem, przesyłam Ci pod spodem link do filmu o
działaniu Ducha Świętego, który był wtedy puszczany i świadectwo pana Leszka.
O Duchu Świętym: http://www.youtube.com/watch?v=Cmo7Zuce0tg
Warto czytać, słuchać świadectw. Mają ogromną moc
oddziaływania, motywacji, podnoszenia, kreowania własnego zdania. Piękne jest
świadectwo gitarzysty Korna, albo Adamka, pana Dariusza Basińskiego, Ireneusza
Krosnego, Litzy z Luxtorpedy (https://www.youtube.com/watch?v=axKx5G21tBA). W
ogóle polecam książkę Radykalni, w której są wywiady ze Stopą, Budzym i Maleo.
Paradoksalnie wielu ludzi zaczyna wierzyć w Boga, gdy
zobaczy manifestacje obecności szatana. Piękne jest to, że nie musimy się go
bać, jeśli tylko jesteśmy przy Bogu. Bo On jest o wiele, wiele, wiele, … silniejszy
od demonów.
Warto mieć świadomość obecności złego na świecie. Wtedy wiadomo,
z kim walczysz i w jaki sposób masz się bronić przed jego działaniem.
Tu masz coś o talentach:
A tu strony z pięknymi cytatami i opowiadaniami:
http://droga-gwaltownika.blogspot.com/
http://podroz-kobiety.blogspot.com/
Mam nadzieję, że coś z tych materiałów zobaczysz, coś
przeczytasz. Pamiętaj, wystarczy się modlić, ufać, powierzać, prosić o
uzdrowienie. Bóg tylko na to czeka, na nasze „tak”.
Chciałabym, żeby ze mną było kiedyś tak:
"Wierzyć to żyć wiara, czyli żyć w codzienności z Panem
Bogiem, będąc szczęśliwym i tak naprawdę swoją osoba pokazując to na zewnątrz,
bez takiej nachalności. Niech ludzie zaczną się zastanawiać, co jest z nami, że
jesteśmy tacy zadowoleni i szczęśliwi, a wtedy wylejmy im to, dzięki komu tak
jest."
Arkadio – raper
I Tobie też tego życzę!
Dobrego dnia :)
